Öyküm bu kadar. Burada tekrar böyle bir çalışmanın başlamasına çok sevindim. Neler çıkacağını merakla ve heyecanla bekliyorum.

Liseden sınıf arkadaşı Ogün elektronik müzik yapan bir grupta solisttir,
son zamanlarda doğu ve batı enstrümanlarını bir arada kullanmak moda
olduğu için ona aralarına katılmalarını teklif eder. Bu çağrıyı
işaret olarak gören Orhan hiç tereddüt etmeden kabul eder. Haftasonları
Taksim deki arkadaşlarından birisinin işlettiği gece kulübünde çalmaya
başlarlar. Burada yeni bir sosyal çevre ve daha önemlisi işaretleri ilgi çekici bulan insanlar bulmuştur.Kulübe erken gittiği bir gün anlatılan hikayeye kulak misafiri olur. Yolculuğa çıkan bir öğrencinin yol arkadaşlarına dair hikayede çocuğun dört arkadaşı vardır. Aralarından bir tanesi ölümdür, bir tanesi şeytan, biri kendisidir, sonuncusunun özelliğini kimse bilmemektedir. Orhan bu hikayeyi hayatın kendisine verdiği bir hediye olarak kabul eder ve beş kişiden oluşan gruplarını ve arkadaşlarını bu açıdan denemeye başlar. Bu araştırma beklemediği kadar tahrip edici olur, gücü biter, bundan korkar ve korktuğu için kendini suçlar ve geçmiş bütün çabalarının boşa çıktığını acıyla ve utançla ve nefretle müşahade eder.

Yaşadığı hayal kırıklığının üstüne karakteri bozulan Orhan işlek caddelerde lösemi hastası bir çocuğa para toplamak için kartpostal satmaya başlar. Oldukça iyi para kazanmaktadır ve öyle bir çocuk yoktur. Yaşlı, kürklü bir kadına çocuğun nasıl acı çektiğini anlatırken sağ tarafından üzerine yönelen bir baskı hissetti döndü, kendisini hayretle ve şaşkınlıkla izlemekte olan genç kadını farketti. Önce yaptığı dolandırıcılığın fark edildiğini düşündü, daha sonra öyle bakmadığını anladı ve hatta, yoksa … Kadın önce davrandı ve ” Bir gün sizinle karşılaşacağımı biliyordum…” anlatmaya başladı, Orhan da tanımıştı, muhallebicideki kadın karşısında duruyordu, karşılaşma sahnelerini (muhallebicideki) rüyasında görmüştü ve o zamanlar çocuktu ve muhallebicideki ufak çocuk da kendisiydi ve yıllarca bu anı beklemişti.